ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องเป็นคนปากหนัก...ทำไมต้องแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าความเจ็บปวดของตัวเองขนาดนี้ ถ้าแค่พูดออกไปทั้งหมด ทุกๆอย่างในมุมมองที่เราได้รับรู้แต่อีกหลายๆคนไม่เห็น และยังคงถูกหลอกอยู่ ถ้าแค่พูดสิ่งเหล่านั้นออกไปทุกๆอย่างมันก็คงไม่มาเป็นปัญหาหนักอกแล้วแท้ๆ คนที่เรารักก็คงจะไม่ถูกหลอก แต่จะให้ทำไงคนหนึ่งก็รัก อีกคนก็เพื่อน หลายต่อหลายครั้งที่เป็นแบบนี้.. ไม่อยากจะสูญเสียความสัมพันธ์ ณ ตอนนี้ไป ไม่อยากสูญเสียเพื่อน ไม่อยากให้คนที่รักต้องรู้สึกแย่ ...แต่สุดท้ายแล้วมันก็คือความเห็นแก่ตัวของเราใช่มั๊ย? กลัวที่จะต้องถูกมองเป็นคนไม่ดี กลัวที่จะต้องมีเรื่องบาดหมางกัน กลัวที่จะถูกทิ้งไว้ กลัวทุกๆอย่างที่จะสามารถเกิดขึ้นได้ จนสุดท้ายก็ปล่อยให้เค้าเผชิญกับสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวเอง... เมื่อไหร่กัน..เมื่อไหร่ที่เราจะเลิกเป็นคนเห็นแก่ตัวได้ ถ้าเลิกได้แล้วเราต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บเองก็คง.....ยอม แต่กลัวจริงๆนะ กลัวมากๆ กลัวจะเจ็บ เพราะความเจ็บปวดแม้จะไม่ได้สร้างบาดแผลทางกาย แต่มันกลับสร้างบาดแผลที่จิตใจอย่างมาก มากซะจนบางทีอยากจะตายๆไปซะ เพื่อหนีปัญหาที่เกิด แต่ก็ตายไม่ได้ สุดท้ายไม่ว่ายังไง เรามันก็ขี้ขลาดอยู่ดี ทุกๆครั้งที่มีเรื่องแล้วทำเหมือนใจแข็ง แข็งแกร่งกว่าใครๆ แต่ในใจมันเจ็บมาก ไม่อยากจะทำร้ายใคร ทุกๆครั้งที่ด่าที่ว่า ทุกคำพูดที่หลุดมาจะย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองตลอด ทุกๆครั้งที่ออกแรงใช่ว่าคนที่ถูกกระทำเขาเจ็บแต่ตัวเราก็เจ็บไม่แพ้กัน เฮ้อ~ อยากจะร้องแต่ก็ร้องจนร้องไม่ออกซะแล้ว ได้แต่เก็บความเสียใจไว้เงียบๆแล้วฝืนยิ้มต่อไป...คงจะต้องทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าวันที่จะเข้มแข็งขึ้นได้